[ كلام علاء الدوله سمنانى ] علاء الدوله سمنانى در عروه گويد : براى ايشان طىّ زمين و رفتن به روى آب هست ، از چشم مردم پوشيده باشند و در جايى تنگ مملوّ از اهل شهادت مجتمع شوند ، چنان‌چه بدن ايشان به بدن غير ، ممسوس نشود ، سايهء ايشان مريى نگردد ، به آواز بلند قرآن و اشعار خوانند ، گريه و وجد و رقص كنند ، ولى كس آواز ايشان را نشنود . آن‌ها مىتوانند خسيس را نفيس و بر محتاجان ايثار كنند . نيز مىتوانند در بلاد ربع مسكون متردّد باشند و هر سال دو بار مجتمع شوند ؛ يك‌بار روز عرفه و يك‌بار در رجب ، در جايى كه مأمور شده باشند . انتهى . قاضى حسين ميبدى كه اين روايت و كلام علاء الدّوله از او نقل شد ، از معروفين علماى ايشان است ، كاتب چلبى جمله‌اى از تصانيف او ، مانند شرح هداية الحكمه ، شرح كافيه ، جام گيتىنما و شرح ديوان مذكور را در كتاب كشف الظنون في اسامى الكتب و الفنون ضبط نموده كه علماى عامّه به كلمات اين قاضى استشهاد مىنمايند . اين ناچيز گويد : كمال بىانصافى است كه كسانى كه اعتقاد ايشان در قدرت بارى تعالى چنان بود كه در وجه اوّل شنيدى و عقيدهء ايشان در حقّ اين سى صد و پنجاه و شش نفر چنين است كه عبارتشان را ديدى ؛ بر اماميّه طعنه زنند و به معتقد آن‌ها كه امام عصر و حجّت خداى را غيرمرئى و مخفى از انظار مىدانند ؛ شبهه ، بلكه سخريّه نمايند . [ ادامهء ردّ شبهه ] وجه سوّم : قول ايشان كه جسم با اجتماع شرايط رؤيت ، بايد مرئى گردد ؛ منقوض است به مواردى كه وجود آن‌ها مسلّم بين الفريقين و در عظمت و كبر جسميّت معروف بين الخافقين‌اند و مع ذلك به قدرت الهى و به واسطهء حكم و مصالحى كه بارى تعالى - جلّت عظمته - داناست ، از انظار مخفى و به ديدگان غيرمرئى هستند ؛ مثل سدّ